دیر زمان بود که میخواستم بنویسم

دیر زمان بود که میخواستم برایت بنویسم

برای تویی که وجود نداری و نداشته ای

اندک قلمی و سر سوزن ذوقی

در میان این همه رفتن و رفتن و گریختن و فرار کزدن از خود

همیشه آدمی متمرد بوده ام

تمردی ریشه دوانیده در باطنم

به هیچ ساختاری پا ندادم و همیشه از چیزی که پایم را بند می کرد فرار می کردم

همیشه می خواهم بروم ، فقط بروم ، آنها که از نزدیک مرا میشناسند می دانند

گاهی تاریکی هوا ، ساعت نیمه شب و شرایط ناتراز جوی هم مرا از رفتن بی دلیل و بی مقصد و هدف خاص باز نداشته است

همیشه ترسی با خود همراه داشته ام که نرسم

اما به کجا نمیدانم

همیشه می ترسم نرسم ، اما نمیدانم به کجا میترسم نرسم

هیچ وقت گمان نبرده ام ، آنجا که میروم تا برش برسم ، همانجایی است که اکنون ایستاده ام

زود میروم و خیلی وقتا قبل از انکه به مقصد فرضی برسم مقصد جدیدی را تعیین می کنم و به سمت او راه را کج می کنم ، بماند که در میانه راه به مقصد سوم یا چهارم فرضی میرسم و برای مدت کوتاهی درنگ می کنم ،

بسیاری از تصمیماتم از ترس این است که شاید اگر به مقصد دوم برسم نتوانم به جای دیگر بروم و انگونه مقصد ولو مطبوع را رها می کنم ، صرفا از ترس انکه مجبور شوم بمانم.

حالا دیر زمان است که میخواهم برایش بنویسم

برای کسی که میتواند مقصد باشد و بر این شوریدگی و روندگی پایان دهد اما ترس از پایان رفتن ، قبل از نوشتن برایش مقصدم را عوض می کنم تا رفتن تمام نشود .

دیر زمان بود که میخواستم به هزار بهانه برایت بنویسم

کیفیت هایی هست که ندارم و اما میخواستم داشته باشم، اما راهش انگار پیدا نمی شود

شاید به راستی دلم نخواسته است ، یکی آنکه مدام از یادم می رود که به یاد افراد بیاورم چقدر قدر شناس مهربانی شان هستم

خرم آن روز که با رفتن همیشه ، بر این آوارگی و سرگردانی و رفتن پایان دهم ....

صحبت از پنجره ای است که گره خورده به بغض...